نقش یک مردِ مرده در فالت
توی فنجان ِ مانده بر میزم
خط بکش دور مرد دیگر را
قهوه ات را دوباره میریزم
زندگی از دروغ تا سوگند
خسته از زیرو روی رودررو
زیر صورت هزارها صورت
خسته از چهره های تو درتو
چشم بستی به تخت طاووسم
در اتاقی که شاه من بودم
مرد تاوان اشتباه ات باش
آخرین اشتباه من بودم
آرزوهایت رو یک جا یادداشت کن
و یکی یکی از خدا بخواه
خدا یادش نمیرود اما تو یادت میرود که
چیزی که امروز داری آرزوی دیروزت بود
حرفهای دلم راهرگزکسی نفهمید...,
فقط روزی مورچه هاخواهند فهمید,,
روزی که در زیرخاک گلویم راباتاراج میبرند
عشق تو شوخی زیبایی بود که خداوند با قلب من کرد!
زیبا بود امّا شوخی بود!
حالا...... تو بی تقصیری! خدای تو هم بی تقصیر است!
من تاوان اشتباه خود را پس میدهم...
!تمام این تنهایی تاوان « جدّی گرفتن آن شوخی » است.....
همیشه، مراقب حرف هایی
که میزنی باش !
مخصوصا وقتی
عصبی یا دلخور هستی ...
بعضی کلمات همچو تَرکِشی می ماند
که کنارِ قلب می نشیند
نمی کُشد !
ولی، تا آخر عمر عذاب می دهد ...
زندگی دفتری از خاطره هاست
چند برگی را تو ورق خواهی زد
ما بقی را قسمت
آرزوهایت رو یک جا یادداشت کن
و یکی یکی از خدا بخواه
خدا یادش نمیرود اما تو یادت میرود که
چیزی که امروز داری آرزوی دیروزت بود
بخـنــد هــرچـنــد غـمـگینــی
بـبخــش هــرچـنـد مـسکینـــی
فـرامـوش کــن هــرچـنــد دلــگیــــری
زیستــن اینــگــونـــه زیـبـاسـت ...
بخنـــد ببخــش و فرامـوش کـــن
هــرچـنــد میدانم ... آســـان نــیســـت.
همیـــــشه ســــــــــاده بـــــودم ...
ســــــــــاده ســـــلام ڪـــــردم ...
ســــــــــاده دل دادم ...
ســــــــــاده محبت ڪـــــردم ...
ســــــــــاده بـــــاور ڪـــــردم ...
ســــــــــاده چشــــــم گفتم ...
ســــــــــاده وابستـــــه شـــــدم ...
امــــــــــا ســــــــــخت دلــــــــــم را شڪستند ... !
خیـــــلے ســــــــــخت ... !
ڪــــــــــاش انقـــــدر ســــــــــاده نبـــــودم ...
زندگی چه می گوید؟
جواب را در اتاقم پیدا کردم،
سقف گفت : اهداف بلند داشته باش!
پنجره گفت : دنیا را بنگر!
ساعت گفت : هر ثانیه با ارزش است!آیینه گفت : قبل از هر کاری به بازتاب آن بیندیش!
تقویم گفت : به روز باش!
در گفت : در راه هدف هایت سختی ها را هُل بده و کنار بزن!
زمین گفت : با فروتنی نیایش کن!
و در آخر، تخت خواب گفت : ولش کن بابا بگیر بخواب.
آبی آسمان که می بینم و میدانم که نیست
و
خدایی که نمی بینم و میدانم که هست.
چشـــم من بیــــا مــــنو یــــــــاری بکـــن گونه هام خشـــکیده شـــد کـاری بکن
غــــیر گــــریه مگه کاری می شـه کـــرد کــــاری از مــــا نمــــیاد زاری بکـــن
اونـــکه رفته دیــگه هیـــــچ وقت نمـــیاد تا قیــــــامت دل مــن گـــریه میــــخواد
هــــــــر چی دریــــا رو زمین داره خـــــدا بـــا تــــموم ابــــــــــــرای آسمـــــــونا
کاشــــکی می داد همه رو به چــشم مــن تا چشــــام بــه حـال من گــــریه کــنن
اونـــکه رفته دیــگه هیــــچ وقت نمـــیاد تا قیــــــــامت دل مــن گــــریه میـخواد
قصــــــه ی گذشـــــته های خــــــوب مــن خیلی زود مثل یه خواب تـــموم شــدن
حــــــالا باید ســـــر رو زانـــــوم بـــــذارم تا قیــــــــامت اشک حسرت ببــــــارم
دل هیشـــــکی مـــثل من غـــــــم نـــــداره مثـــــل مــن غــــربت و مـاتم نــــداره
حــــــالا کـــــه گـــــریــــه دوای دردمـــــه چـرا چشمام اشکــــشو کــــــم مــــیاره
اونـــکه رفته دیــگه هیــــچ وقت نمــــیاد تا قیـــــامت دل مــن گریـــه میخــــواد
خورشــــــید روشــــــن مـــا رو دزدیــــدن روی اون ابرای سهـــمگین کشیــــدن
همــــه جـــــا رنــگ ســــــیاه ماتـــــــمه فــــــرصت مونــــدنمون خیلـی کمــــه
ســـــرنوشت چــشاش کــوره نمـی بیــنـــه زخم خنجـــرش می مونه رو ســــینه
لب بسـته ، سینــــه ی غـــــرق به خــــون قصــــــــــــه ی غـــــربت آدم همیــــنه
اونـــکه رفته دیــگه هیــــچ وقت نمــــــیاد تا قیـــــامت دل مــن گریـــه میخـــــواد
من
چیزی از عشق مان
به کسی نگفته ام
آنها تو را
هنگامی که در اشک هایِ چشمم
تن می شسته ای،
دیده اند!
دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من
گر از قفس گریزم، کجا روم کجا من؟
کجا روم، که راهی به گلشنی ندانم
که دیده بر گشودم به کنج تنگنا، من
"نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج رها رها رها من"
ز من هرآنکه او دور چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من
نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من
ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟
ستاره ها نهفتم در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من...
نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي
زدنتون رو به دل هر کی که با غرورتون بازی می کنه بزارین.....
گاهی وقتی کسی از زندگیتان می رود دارد به شما لطف می کند؛ او فضایی خالی
به جا میگذارد برای کسی که لیـــــــاقــــــت آنجا بودن را داشته باشد…...
من و تو شباهت های متفاوتی باهم داریم:
هر دو شکستیم؛ تو قلب مرا، من غرورم را
هر دو رقصیدیم؛ تو با دیگری، من با سازهای تو
هر دو بازی کردیم؛ تو با من، من با سرنوشتم
و در آخر هر دو پی بردیم
تو به “حماقت” من، من به “پست” بودن تو
آری، این شباهت های متفاوت هر روز آشکارتر میشود…
نویسنده: pure love
در ادامه مطلب
نویسنده:pure love
همیشه یادمون باشه که نگفته ها رو میتونیم بگیم اما گفته ها رو نمى تونیم پس بگیریم
نویسنده: pure Love
با سلام